سفرهای هوایی که روزگاری نماد رفاه و آسایش بودند، امروز با بلیتهای ارزانتر اما کابینهای فشردهتر همراه شدهاند؛ تغییری که نشان میدهد کاهش قیمت پرواز، هزینهای پنهان به نام راحتی مسافر داشته است.
به گزارش ایتنا / فلای نیوز ؛ دهه ۱۹۶۰ میلادی برای بسیاری بهعنوان «عصر طلایی سفرهای هوایی» شناخته میشود؛ دورانی که پرواز تجربهای لوکس با صندلیهای عریضتر، فضای پای بیشتر و تمرکز ایرلاینها بر کیفیت خدمات و آسایش مسافران بود. در آن سالها، پرواز نهتنها وسیله جابهجایی، بلکه بخشی از لذت سفر محسوب میشد.
اما با افزایش تقاضای عمومی برای سفرهای هوایی و بهویژه پس از آزادسازی صنعت هواپیمایی در آمریکا از اواخر دهه ۱۹۷۰، معادلات تغییر کرد. قیمت بلیتها آزاد شد و رقابت میان شرکتها به کاهش مستمر نرخها انجامید.
ایرلاینها برای جبران کاهش درآمد، به افزایش تعداد مسافران در هر پرواز روی آوردند؛ تصمیمی که به کوچکتر شدن صندلیها، کاهش فاصله ردیفها و تراکم بیشتر کابینها منجر شد. طی دههها، عرض صندلیها چند سانتیمتر کمتر و فضای پا بهطور محسوسی محدودتر شد.
امروز اگرچه سفر هوایی نسبت به گذشته ارزانتر و در دسترستر شده، اما این دسترسی آسان به بهای از دست رفتن راحتی و شکوه پروازهای عصر جت تمام شده است؛ جایی که کلاس اقتصادی بیش از هر چیز برای بهرهوری و سود طراحی میشود، نه آسایش مسافر.
